Prostota. Sztuka odpuszczania

Nie motywujmy ludzi poprzez poczucie winy lub strach.

Nie mówmy: „Musisz zrobić to bądź tamto, bo inaczej Bóg nie będzie cię kochał”.

Dajmy sobie czas, aby stać się „nowym stworzeniem”.

Tempo życia oraz natłok myśli nie pomagają nam rozwinąć w sobie postawy prostoty. A zarówno ona, jak i wewnętrzna wolność nie biorą się znikąd. Kształtują się w nas dzięki praktyce kontemplacji, na drodze której Bóg upodabnia nas do siebie. Odwołując się do przykładu św. Franciszka z Asyżu, Richard Rohr zachęca nas, byśmy odkryli na nowo przesłanie ewangelicznych błogosławieństw – sens ubóstwa, czystości serca oraz pojednania.

Opanować „sztukę odpuszczania” i rezygnowania z tego, co zbędne, spotkać Chrystusa w zwyczajności każdego dnia, stać się wrażliwymi i gotowymi, by akceptująco przyjąć siebie samych, a relacje z innymi kształtować w duchu bliskości i życzliwości – oto zachęty, wobec których nie można pozostać obojętnymi.

„Pozwólmy Bogu, aby nazwał nas po imieniu i wezwał do wejścia jeszcze głębiej… Musimy odkryć siebie takich, jacy od zawsze byliśmy w Nim. Kiedy dotrzemy do tego miejsca, poznamy i pokochamy samych siebie, niezależnie od jakichkolwiek negatywnych opinii. To miejsce jest rozległą przestrzenią naszej duszy; naszym pierwszym i ostatnim domem, jaki nosimy ze sobą przez całe życie. Mieszka w nim również Bóg”.